Er moet duidelijkheid komen over de situatie rondom de studentensociëteit van Circumflex

Deze week heb ik met veel verbazing het artikel in Dagblad de Limburger over overlast rondom de studentensociëteit van Circumflex gelezen. Volgens het artikel waren geluidsoverlast en andere incidenten schering en inslag rondom de studentensociëteit. Opmerkelijk, want tot op het laatste moment heb ik geen onvertogen woord gehoord over Circumflex.

Al een aantal jaar ligt de studentensociëteit van Circumflex in de Capucijnenstraat. Bij de verhuizing voorzag de buurt veel overlast en waren er in eerste instantie op tegen, maar na het ondertekenen van een convenant met duidelijke afspraken tussen alle belanghebbenden ging men akkoord. Hierna waren er praktisch nooit klachten over Circumflex. Het buurtplatform roept zelfs dat het convenant opgeheven moet worden, omdat door het convenant Circumflex verantwoordelijk is voor alle overlast in de Capucijnenstraat. Een logische reactie als Circumflex zich aan de afspraken houdt. Alleen nu geeft een buurtbewoner en twee organisaties aan dat er juist veel overlast van de studentensociëteit is.

Er moet wat mij betreft snel duidelijkheid komen over wat er klopt van het artikel in Dagblad de Limburger, zodat er gepaste actie genomen kan worden. Hierover heb ik vragen gesteld aan het college van B en W. Klik hier om de vragen te lezen.

Los van de situatie rondom Circumflex zullen studentenzaken door gemeente, universiteit en politie veel meer in gezamenlijkheid aangepakt moeten worden. Op dat gebied kan Maastricht nog veel van Groningen leren.

Op naar een sterk en sociaal 2013!

Ik wil alle lezers van mijn blog een sterk en sociaal 2013 toewensen. Daarnaast hoop ik dat ik jullie het komende jaar weer weet te interesseren voor mijn blogs!

Regionaal woonbeleid: Tijd om samen door te pakken!

De tijd van grote bouwprojecten en eindeloze ambities is voorbij, wat weinigen ontgaan zal zijn. Nu is het de tijd van forse bezuinigingen, crisis in Europa en krimp in Zuid-Limburg. Maar toch trekken burgers naar de stad. Door een positief migratiesaldo weet Maastricht de laatste paar jaar licht te groeien, in tegenstelling tot de omgeving rondom de stad. Dit heeft consequenties voor het regionale woonbeleid.

In plaats van een aanbodgericht bouwprogramma zal het lokale beleid met een consumentgerichte aanpak ook regionaal worden doorgevoerd. Dit vereist niet alleen consequente monitoring van de vraag naar woningen, maar ook flexibiliteit van gemeenten om hun bouwprogramma’s aan de vraag aan te passen. In 2009 heeft Maastricht zijn bouwprogramma al fors omlaag gebracht. Dit betekent dat Maastricht tot en met 2015 genoeg woningen bouwt om aan de verwachte vraag te voldoen. Vanaf 2015 echter is er naar verwachting een overschot aan bouwprogramma’s in Maastricht. Dat zou betekenen dat er ook gekeken zou moeten worden naar het intrekken van bouwtitels, en meer in het bijzonder het intrekken van woonbestemmingen en mogelijk ook het verder omlaag brengen van bouwprogramma’s. .

De consequenties van de nieuwe regionale woonvisie zijn voor de heuvelland-gemeenten vele malen groter dan de hiervoor voor Maastricht geschetste situatie Het verwachte overschot aan bouwprogramma’s is in deze gemeenten een relatief groter én urgenter probleem, want hun bouwprogramma’s zijn nu al groter dan de vraag. Het blijven bouwen zonder oog te hebben voor de vraag leidt alleen maar tot meer leegstand. Op basis van de prognoses zullen zij hun bouwprogramma’s fors terug moeten brengen om deze kannibalisering in de regio tegen te gaan. Dat is een pijnlijk besluit, zoals wij in 2010 hebben gemerkt toen er in Maastricht voor tientallen miljoenen euro’s aan gronden afgeboekt moest worden.

Maastricht is niet in de positie om met het vingertje te wijzen. Maastricht mag dan wel groter zijn, er beter voor staan en pijnlijke beslissingen al genomen hebben, toch zijn wij allen in de regio gelijkwaardige partners. Tegelijkertijd moeten wij niet denken dat gemeenten het alleen kunnen. Het is een gezamenlijke opgave waarbij de provincie een niet onbelangrijke rol speelt. Dit moeten wij als regio onderkennen. En dus zal de provincie een coördinerende rol moeten krijgen bij de uitvoering van de regionale woonvisie.

De bovenstaande tekst is een aangepaste versie van mijn bijdrage tijdens de raadsvergadering van 20 november 2012

Wietpas afgeschaft? Ruimte voor lokaal beleid!

De wietpas in zijn huidige vorm is afgeschaft, dat is goed nieuws. Geen vreemde constructies meer met besloten clubs, maar het ingezetenencriterium blijft. En dát is beslist geen goed nieuws. Het betekent immers dat bezoekers van de coffeeshops nog steeds moeten bewijzen dat zij in Nederland wonen. De VVD en PvdA willen volgens de passages over de wietpas in het regeerakkoord in overleg met gemeenten uitvoering geven aan het ingezetenencriterium en aansluiten bij lokaal beleid. Dit betekent dat er ruimte wordt geboden voor maatwerk per regio, en dat is dus weer goed nieuws!

Maastricht wijkt op veel aspecten af van veel andere gemeenten. Maastricht heeft door zijn ligging, ingeklemd tussen Duitsland en België, een grote aantrekkingskracht op buitenlandse bezoekers die op zoek zijn naar wiet en zij kunnen niet terecht in de coffeeshops. Daarnaast is gebleken dat in Maastricht een hoog aantal inwoners dat voorheen gebruik maakte van de coffeeshop wegblijft vanwege de wietpas, zoals deze – met bewijs van ingezetenschap – tot nu toe ingevoerd was. Hierdoor is er een verhoogde activiteit van dealers en drugsrunners in de wijken. Genoeg reden dus om voor maatwerk in Maastricht te pleiten!

Illegale straathandel en drugsrunners veroorzaken veel overlast in de Maastrichtse wijken. Om hier grip op te krijgen en dit keihard aan te kunnen pakken is genoeg politiemankracht nodig. Op dit moment lijden andere prioriteiten onder de forse inzet van de politie op de illegale handel. Er is dus nog altijd extra politiecapaciteit nodig vanuit het Rijk. Ook dit sluit aan bij het regeerakkoord dat prioriteit geeft aan de aanpak van illegale handel.

In Maastricht zal gekeken moeten worden naar een versoepeling van de identificatieplicht voor ingezetenen. Tot nu toe zijn veel mensen weggebleven bij de coffeeshops, juist ómdat zij zich moesten laten registreren als lid van de coffeeshop. Ik vrees dat dit niet zal veranderen als ingezetenen hun paspoort en hun bewijs van inschrijving moeten meenemen. En wat ook niet verandert is dat de illegale handel nog altijd in de hand wordt gewerkt. Dát is het laatste wat wij moeten willen. Ik zou met de PvdA Maastricht – gegeven het feit dat het ingezetenencriterium voorlopig nog blijft gelden – er dan ook voor willen pleiten dat een paspoort of identiteitsbewijs volstaat voor Nederlanders bij een bezoek aan een coffeeshop. Dat andere – buitenlandse – inwoners van Maastricht iets meer moeite moeten doen – en ik stel voor door het tonen van een recent bankafschrift – nemen we dan maar op de koop toe, zolang de regering geen andere uitweg mogelijk maakt. We zullen immers alles in het werk moeten stellen om de illegale handel tegen te gaan. En juist uit het verleden weten we dat het opwerpen van een drempel, zoals het in het bezit hebben van een uittreksel uit het bevolkingsregister, mensen de straat op jaagt met alle gevolgen van dien.

Het is daarom van belang om in Maastricht de handen in een te slaan en samen met de burgemeester in overleg te treden over maatwerk voor Maastricht. Alleen als we als gemeente een eenduidig signaal afgeven dan kunnen we ervoor zorgen dat er in Maastricht maatwerk geleverd wordt.

Wat nou Engels: de Euregio schreeuwt om meertaligheid!

Deze week kwam het CDA Maastricht met het voorstel om de communicatie vanuit de gemeente naar studenten naast het Nederlands, bij wijze van service ook in het Engels te doen. Dit zou bijdragen aan de integratie van internationale studenten.

Een sympathiek idee, maar er zijn een aantal kanttekeningen te maken. De integratie van internationale studenten in de stad is niet enkel te bevorderen door het toevoegen van Engels als taal waarin de gemeente communiceert. Bovendien is Engels, hoe vreemd het ook mag klinken, niet de meest voor de hand liggende taal om in te communiceren, dat zijn immers Duits en Frans.

Studenten, en met name internationale studenten, weten vaak de weg niet te vinden naar de overheid. De Nederlandse taal vormt daarbij ontegenzeggelijk een barrière. Daardoor weten studenten vaak niet hoe ze zaken moeten regelen, bijvoorbeeld met betrekking tot parkeren en afval. Dit kan tot veel ergernissen leiden in de buurten waar deze studenten wonen. Leidt betere communicatie vanuit de gemeente over dit soort onderwerpen tot betere integratie van studenten in de stad? Nee, het lost hoogstens een aantal praktische problemen op.

Waarom kiest het CDA nou uitgerekend voor Engels als tweede taal?! Begrijp mij niet verkeerd, het is zeker goed dat er een Engelstalige pagina op de gemeentelijke website is voor internationale studenten. Maar is dit wel zo natuurlijk als je even om je heen kijkt – of beter: je oor te luisteren legt in Maastricht?
Moet de aandacht van de gemeente niet een bredere scoop hebben dan de studenten uit alle windrichtingen van over de hele wereld, die in veel gevallen maar passanten zijn? Maastricht ligt in een prachtige euregio ingeklemd tussen Duitsland en België, Maastricht wil samen de Euregio Europese Culturele Hoofdstad 2018 worden en er liggen belangrijke economische kansen door samen te werken met Aken en Luik. Zouden daarom niet alleen al ook het Duits en het Frans de extra talen moeten zijn waarin de gemeente met haar internationale inwoners en ondernemers communiceert? Vergeet het CDA niet dat het overgrote deel van de internationale studenten Duitstalig is en dat juist zij eerder genegen zullen zijn om zich hier blijvend te vestigen als zij in hun eigen taal door de overheid benaderd worden?!

Doordat de gemeente Maastricht haar talen spreekt, wordt de ambitie om samen met de Euregio culturele hoofdstad in 2018 benadrukt en vertaald in concrete actie!

Het toevoegen van Engels als voertaal in de communicatie van de gemeente naar studenten is een sympathiek voorstel, en moet zeker vorm krijgen, maar voor meer integratie zal het niet echt zorgen. We moeten verder en breder kijken als we daadwerkelijke deelname in de Maastrichtse samenleving van internationale studenten willen bevorderen. Spreek ze aan in hun moedertaal! Als stad ingebed in een Euregio met Duitsland en België is het veel natuurlijker om te communiceren in het Duits en Frans.

Maastricht wacht te lang met de aanpak van de leegstand

Vandaag heeft Professor Piet Eicholtz (Universiteit Maastricht) gemeenten opgeroepen om experimenten mogelijk te maken in leegstaande kantoorpanden. Zoals tal van andere steden in Nederland kampt Maastricht met veel leegstaande gebouwen en op dit moment ziet het er naar uit dat het er alleen maar meer worden. De noodzaak om met maatregelen te komen om de leegstand te bestrijden wordt daarmee groter. Het is ondertussen alweer 2 jaar geleden dat er een rapport uitkwam dat voorspelde dat als er niet ingegrepen wordt, er in de toekomst 30% leegstand op kantorenlocaties zal zijn in Maastricht, maar de gemeenten heeft nog steeds geen strategie om dit te voorkomen. Het is leuk en aardig dat de gemeente een stadslab heeft opgericht, maar als het een laboratorium blijft hebben we er niks aan.

De oproep van Piet Eicholtz is geheel terecht. Er zijn namelijk vele mogelijkheden om kantoren een andere functie te geven. Denk bijvoorbeeld aan het herbestemmen van kantoorpanden tot studentenhuisvesting, hotels, zorg en scholen. Kijk ook naar mogelijkheden om werk en wonen te combineren, denk aan de vele ZZP'ers die er tegenwoordig zijn. Het klinkt misschien raar, maar bij voorbaat moet je niets uitsluiten.

Er zal ook naar andere drastische maatregelen gekeken moeten worden. Zo zou de gemeente de regel kunnen instellen dat er geen vierkante meter kantoorruimte bijkomt zolang er niet tegelijk ergens anders een pand wordt gesloopt. Alleen zijn veel panden in private handen. Als gemeente heb je daar weinig over te zeggen, dus zal de gemeente moeten kijken of het invoeren van een leegstandsverordening de gemeente mogelijkheden geeft om eigenaren te dwingen iets aan de leegstand te doen.

Dit betekent ook stoppen met de vlucht naar makkelijke oplossingen zoals leegstandsbeheer, ook wel anti-kraak genoemd. Hiermee wordt namelijk de leegstand niet werkelijk opgelost. Leegstandsbeheer biedt voordelen zoals een lage prijs voor bewoning, maar het nadeel is een slechte rechtspositie voor bewoners. Zij hebben namelijk geen huisvrede en moeten inbreuken op hun persoonlijke levenssfeer dulden. De beheerders treden namelijk de woning binnen zonder toestemming en bewoners mogen niet zomaar thuis een feestje houden.

We moeten verder kijken dan onze neus lang is. Er zijn namelijk veel verschillende mogelijkheden om leegstand te bestrijden. En in plaats van heel veel te praten over oplossingen en experimenten moet de gemeente snel komen met een samenhangende aanpak van de leegstand.

Het Sphinxpark

Zaterdag werd op het voormalige fabrieksterrein van de Sphinx (Ja, van de wc-potten en wastafels) een tijdelijk park geopend. Althans tijdelijk in de zin dat het er waarschijnlijk wel minstens een aantal jaar zal blijven. Er waren tot niet zo lang geleden grootste plannen om het terrein vol te bouwen met woningen, maar door de woningmarktcrisis en de demografische ontwikkelingen zit dat er voorlopig niet in.

De vele gebouwen die op het terrein stonden zijn al jaren geleden gesloopt, dus de natuur had ondertussen het gebied bezet. Het was een grote woestenij geworden. Volgens de meeste mensen een verloederd stuk binnenstad, dat er voor de rest zo sjiek en sjoen bij ligt.

Nu heeft de mens zich een weg gebaand door de woestenij en een aantal bijzondere plekjes in het gebied geclaimd. De Occupy-beweging had het niet beter kunnen doen. Het park staat in groot contrast met parken zoals wij gewend zijn. Alles precies ingericht. Verharde paden, perkjes, een fonteintje, wat speeltoestellen voor de kinderen; u weet wel wat ik bedoel. In het sphinxpark zijn er hoogstens wat paden (onverhard), wat zelfgemaakte bankjes, een houten huisje, en een biologische groentetuin. Ok ok, en een amphitheater, maar dat is erg basaal gebleven. Door deze opzet ontstaan er verrassend mooie plekken in het park. Sommige van die plekken kom je direct tegen, zoals bij de ingang (aan de boschstraat), maar andere plekken moet je eerst vinden door de paden te volgen.

Alleen heeft het park ook alles in zich om een ongure plek te worden. Het bevind zich op een ommuurd terrein met weinig tot geen woningen er omheen. Gelukkig zullen culturele activiteiten, de groentetuin en de bijenkorven van de bee collective voor een constante loop van mensen zorgen waardoor het park geen ongure plek wordt, maar juist verder tot bloei komt. Het is namelijk een grote aanwinst voor de stad.