Balans tussen student en stad vraagt meer dan alleen extra regels

Dat Maastricht een echte studentenstad is, is in de afgelopen jaren steeds duidelijker geworden door de flinke groei van de universiteit en hogeschool. Ook is de studentenpopulatie internationaler geworden en wonen studenten gemiddeld korter in Maastricht. Deze groei van de onderwijsinstellingen heeft de stad veel opgebracht. De economie is gegroeid en dynamischer geworden. Jarenlang hoefde de gemeente geen actief beleid te voeren als studentenstad. Het ging goed en de problemen bleven beperkt tot incidenten. Maar tevreden achterover leunen kan nu niet meer. In de afgelopen maanden is immers de onrust onder buurtbewoners in buurten als Limmel, Brusselsepoort en Belfort fors toegenomen. De oorzaak van deze onrust is de toename van de hoeveelheid studentenhuizen in de wijken. Volgens de buurtbewoners is de balans zoek en is er veel overlast.

Vanuit de politie is er een studentagent, maar de politie en handhaving van de gemeente blijken in de praktijk onvoldoende op elkaar ingespeeld. Bovendien wordt er niet altijd gehandhaafd als daarom wordt gevraagd door de buurt. Buurtbewoners weten eigenlijk ook niet goed bij wie zij moeten zijn in het geval van problemen. Hierdoor voelen buurtbewoners zich in de steek gelaten. Dit moet en kan beter.

Ik heb mij verzet tegen de versoepeling van de regels in 2015, waardoor de splitsing van woningen gemakkelijker is gemaakt voor huiseigenaren. Ik verbaas mij daarom niet dat uit deze buurten nu een sterke roep om extra regels komt om in hun wijken de groei van het aantal studentenhuizen een halt toe te roepen. Ik sluit mij aan bij het voorstel van bewoners in Brusselsepoort-Oost om nu snel een leefbaarheidstoets in te voeren, zodat het aantal studentenwoningen niet verder stijgt in de wijken waar de leefbaarheid onder druk staat. Maar zo’n toets alleen lost de huidige spanningen tussen buurtbewoners en studenten natuurlijk niet op. Er is meer nodig!

Eind 2013 stelde de gemeenteraad een actieprogramma ‘student en stad’ vast. Dat was niet voor niet, want er werden maar liefst meer dan 60 actiepunten geformuleerd. Veel werk aan de winkel voor de stad en haar bewoners dus. De eerste noodzakelijke stappen werden snel gezet, maar naar mate de tijd vordert, beginnen de resultaten op te drogen. En dat terwijl de urgentie niet minder is geworden. Wethouder Damsma moet met in het achterhoofd de toegenomen onrust bij buurtbewoners voor 2016 en 2017 daarom rap met geactualiseerde en duidelijke doelstellingen komen voor het actieprogramma ‘student en stad’.

Een initiatief vanuit de verhuurders moet in dit verband volgens mij serieus worden bekeken. De vereniging van verhuurders wil een keurmerk ontwikkelen voor studentenhuizen. Een dergelijk keurmerk is hard nodig. Huren zijn vaak te hoog en verhuurders zijn vaak niet aanspreekbaar op overlast door bewoners of onderhoud van het pand. Een keurmerk voor studentenwoningen kan echter alleen rekenen op het vertrouwen van buurtbewoners en studenten als er ook onafhankelijk toezicht op het keurmerk is. Het is aan de wethouder om samen met de universiteit en hogeschool in samenwerking met de verhuurders en de buurtbewoners tot een werkbaar model van kwaliteitscontrole en toezicht te komen.

Naar aanleiding van gesprekken die ik en andere fractieleden hebben gevoerd, onder andere met bewoners van Brusselsepoort-Oost en het Bosschstraatkwartier, vind ik dat wethouder Gerats ook eens de inzet op buurtgericht werken grondig zou moeten heroverdenken. De spanningen in de verschillende wijken toont immers het gemis van het buurtgericht werken aan. Door vroege signalering van problemen en buurtbemiddeling kunnen veel situaties van overlast en ergernis klein gehouden en opgelost worden. Hierin zouden buurtagenten in samenwerking met de studentagent een ondersteunende rol moeten spelen.

Er is voor deze wethouders samen met het college en de gemeenteraad dus een stevige klus te klaren. Daar kan niet mee gewacht worden tot na de zomer. Al voor het einde van het zomerreces zullen niet alleen betere regels moeten komen voor studentenwoningen, maar ook aanvullende acties om de balans tussen student en stad terug te brengen.

Permanente plek voor regenboogzebrapad in Maastricht!

Roze Zaterdag in Maastricht was succesvol en heeft nog nooit zo’n positieve aandacht gehad en van zoveel kanten steun gekregen als dit jaar. Regenboogvlaggen wapperden op het stadhuis en in tal van straten in de stad, er was de tentoonstelling “Gijsen, flikker op!” en een TV documentaire over die eerste roze demonstratie in Limburg, financiële steun van gemeente en provincie, een vrolijk regenboog ‘zebrapad’ op het Vrijthof, veel sponsoring en medewerking van alle kanten, en het feestelijke roze lint werd soepel en vakkundig doorgeknipt door de burgemeester zelf. Iemand nog iets te klagen? Nee toch?

Het was intussen wel vrijwel de laatste officiële daad van de burgemeester. Weet u zeker dat als de keurig hetero getrouwde burgervader had zitten zoenen met een frisse jonge dame er net zo veel commotie was ontstaan? Als u uit een voor homoseksuelen niet zo fijn land als Rusland voor politiek asiel naar Nederland bent gevlucht, denkt u dan dat u hier met open armen wordt ontvangen? U weet dat u als homo niet in Iran, Saoedi-Arabië of de Islamitische Staat wil wonen. Maar weet u hoeveel openlijk homoseksuele voetballers er in Nederland spelen, in het betaald voetbal of bij de amateurs? Net zo veel als er homoseksuele leerlingen zijn op de middelbare school? Of op de werkvloer?

Moet iedereen dan weet hebben van zo’n privé zaak als seksualiteit? Nee, een en ander speelt zich achter de voordeur, ja zelfs achter de slaapkamerdeur af. Ien Dales, voormalig minister van Binnenlandse Zaken, had weliswaar een relatie met de vrouwelijke burgemeester van Haarlem, maar wenste het daar níet over te hebben. Onno Hoes dacht in een andere tijd te leven, maar had buiten de undercover TV reporter gerekend. Niemand heeft er iets mee te maken, toch vindt iedereen er wat van en wil er zich maar wat graag mee bemoeien!

We zijn van ver gekomen: nu kunnen homoseksuelen trouwen, kinderen adopteren of bij hun dood gewoon alles nalaten aan hun vrouw of man. Niet alleen in het progressieve Nederland, maar al heeft ‘t even geduurd ook in zulke niet zo vooruitstrevende landen als Frankrijk, Spanje, Ierland, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten is trouwen voor homo’s en lesbiennes nu mogelijk. (Oh ja, hier net over de grens in Duitsland trouwens niet.)

Op Roze Zaterdag was zoals altijd de meest gehoorde vraag in regionale en plaatselijke kranten en tv zenders dan ook: ‘is dat nou nog nodig?’ Want het lijkt toch allemaal zo vanzelfsprekend. Zo gewoon en zo onomkeerbaar dat er een ernstige roze metaalmoeheid is opgetreden, onverschilligheid zelfs: laat die homo’s maar een feestje houden ….

Nu is het feestje voorbij, zijn de regenboogvlaggen op het stadhuis gestreken en ligt het zebrapad er stilletjes bij te verkleuren. Toegegeven, het is “maar” een symbool en het mag ook nog het hele jaar blijven liggen, maar van wat voor aandacht van de stad voor – pak ‘m beet – 7 à 10% van haar bevolking getuigt zo’n vervagend symbool? En dan hebben we het niet over de aandacht tijdens die Roze Zaterdag, maar juist die voor de rest van het jaar en de tijden daarna.

Als dat zebrapad er nou eens – beetje fris bijgeschilderd, graag – zou blijven liggen, niet tot het eind van het jaar, maar zoals alle zebrapaden, gewoon voor altijd? Als symbool voor de aandacht voor deze minderheid, voor alle minderheden, als symbool van de tolerantie van Maastricht, van Nederland en als waarschuwing dat dat - elders maar ook hier – niet vanzelf gaat. En – ook al mag dat niet van de verkeerswetgeving – dan graag net als in Utrecht in regenboogkleuren gewoon dwars geschilderd zoals alle andere zebrapaden binnen de gemeentegrenzen.

Roos-Marie Bal, voorzitter bestuur KCEM Maastricht-Heuvelland
Liesbeth van Binnebeke, stafjurist rechtbank Limburg/COC regenboogambassadeur Maastricht-Heuvelland
Luca Duppen, President LGBT Maastricht
Maria Essers, voorzitter buurtplatform Argus
Geert Lamers, directeur RTV Maastricht
Antoine van Lune, burger-niet-raadslid PvdA
Patrick van der Pas, belangenbehartiger LGBTQI Community
Richard Schoffeleers, gemeenteraadslid D66
Wim Smeets, artistiek directeur Muziekgieterij
Mark Toemen, directeur Living Maastricht
Paul Westerneng, voormalig voorzitter COC Zuid-Limburg

Dit opiniestuk is op zaterdag 18 juli 2015 gepubliceerd in Dagblad de Limbuger regio editie Maastricht.

Open brief aan wethouder John Aarts

Beste wethouder Aarts, beste John,

Maastricht presenteert zich graag als een gastvrije én tolerante stad. De gemeente steunt COC Limburg om voorlichting op middelbare scholen en voetbalclubs te geven om zo de acceptatie van LHBT'ers (lesbiennes, homoseksuelen, biseksuelen en transgenders) te bevorderen. Dit jaar wordt ook het landelijke evenement 'Roze Zaterdag' voor de derde keer in Maastricht georganiseerd. Alleen is er helaas op dit moment te weinig aandacht in Maastricht voor de acceptatie van LHBT'ers op de werkvloer. Dat is niet terecht.

Uit onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau ('Seksualiteit en werk', 2013) is gebleken dat 4 op de 10 homoseksuelen, lesbiennes en biseksuelen op hun werk in de kast zitten. Dat is een fors aantal LHBT'ers die zich blijkbaar nog niet veilig genoeg voelen op hun werk. Daarnaast geeft 50% aan dat er op het werk grappen worden gemaakt over homoseksuelen. Dat is een heel herkenbaar beeld, want nog te vaak hoor ik op de werkvloer iemand 'homo' zeggen op het moment dat men zich negatief wil uitlaten over een persoon, terwijl uit hetzelfde onderzoek van het SCP blijkt dat een goed diversiteitsbeleid de werkbeleving, de sociale omgang en het welzijn van alle werknemers - ongeacht hun seksuele oriëntatie - verbetert.

De gemeente zal een voortrekkersrol op zich moeten nemen in het verbeteren van de LHBT-vriendelijkheid van de werkvloer. Er is alleen geen tot weinig informatie over de LHBT-vriendelijkheid van de werkvloer bij gemeenten, ook niet bij de gemeente Maastricht.

Op dit moment is Dutch Government Pride (DGP) - een landelijk platform van LHBT'ers die werkzaam zijn bij de overheid - een onderzoek aan het voorbereiden in samenwerking met de Universiteit Leiden over de LHBT-vriendelijkheid van de werkvloer van gemeenten. De gemeente Amsterdam heeft zijn deelname al toegezegd en de gemeente Maastricht zou zich daar bij moeten aansluiten. Door zich nu aan te sluiten bij het onderzoek kan de gemeente ook een bijdrage leveren aan de opzet van het onderzoek. Daarnaast kan de gemeente het onderzoek laten verbreden naar andere minderheden binnen de ambtelijke organisatie, want iedereen is gebaat bij een goed diversiteitsbeleid binnen de ambtelijke organisatie.

Als de gemeente meedoet aan het onderzoek van DGP en de Universiteit Leiden dan krijgt de gemeente niet alleen een goed beeld over hoe het zijn eigen diversiteitsbeleid kan verbeteren, de gemeente heeft ook een basis om andere werkgevers in Maastricht aan te spreken op hun eigen diversiteitsbeleid. Ik roep het college van Burgemeester en Wethouders dan ook op om mee te doen aan het onderzoek van DGP.

Met vriendelijke groeten,

Antoine van Lune

Burger-niet-raadslid, PvdA-fractie Maastricht

De gemeente heeft eindelijk een dierenwelzijnsbeleid

Dinsdagavond 24 september 2013 nam de gemeenteraad een motie aan van PvdA/D66 om een dierenwelzijnsbeleid op te zetten. Vandaag, ruim een jaar later, wordt het dierenwelzijnsbeleid eindelijk vastgesteld door de gemeenteraad. Dat is een flinke, zij het wat langzame, stap vooruit voor het dierenwelzijn in Maastricht.

Er komt een fonds voor dieren in nood. Als een dier gewond wordt gevonden, zal de dierenpolitie er voor zorgen dat het dier zo snel mogelijk naar een dierenarts gebracht wordt. Dit betekent een grote vooruitgang voor dieren in nood. Voor burgers is het nu vaak niet duidelijk bij wie ze moeten zijn om te melden dat een dier gewond is. Daarnaast kan het soms lang duren voordat een dier opgehaald wordt, wat leidt tot onnodig lijden van dieren. Met het fonds voor dieren in nood wordt dit opgelost. Dus als je een dier in nood vindt bel dan 144!

Bij veel mensen met een krappe beurs schiet het chippen van hond of kat er vaak snel bij in. Als een hond of kat niet meer thuiskomt, dan is het onmogelijk voor de opvang om te achterhalen wie de eigenaar van het dier is en moet een hond of kat onnodig lang in het asiel blijven. Er komt daarom een actie voor minima om hun huisdieren gratis te laten chippen. Zo kan een hond of kat weer snel naar zijn baasje en blijven de kosten van de opvang beperkt.

Maar er kan ook nog wel wat verbeterd worden. Volgens de regels is het nu niet toegestaan om stallen om te schuilen te plaatsen in het gebied rondom de Sint Pietersberg. Dit zou namelijk het landschappelijk beeld verstoren. Dat mag geen argument zijn om geen schuilstallen te plaatsen voor dieren. Er moet een standaardontwerp voor schuilstallen komen die past bij de omgeving van de Sint Pietersberg en dieren voldoende bescherming biedt. Als daar regels voor aangepast moeten worden dan moet daar niet moeilijk over gedaan worden. Gelukkig heeft de wethouder toegezegd om een oplossing te zoeken.

Belangrijk is dat er actief gecommuniceerd gaat worden over het dierenwelzijnsbeleid in Maastricht. Zo kunnen burgers geïnformeerd worden over het chippen van huisdieren, de opvang van dieren en tal van andere zaken. Het optuigen van nieuw beleid heeft namelijk weinig zin als burgers er niet vanaf weten.

Ik ben trots op Maastricht dat vanaf vandaag een dierenwelzijnsbeleid heeft dat het welzijn van het dier voorop stelt. Al moet er dan nog wel snel een oplossing voor schuilstallen gevonden worden. Ik heb mij meer dan een jaar geleden ingezet voor dierenwelzijn en dat zal ik de komende tijd blijven doen.

Een zomeravondstage bij de politie

Veiligheid is een ‘hot item’ in Maastricht. Iedereen vindt het belangrijk en iedereen heeft een mening over het veiligheids- en drugsbeleid van de gemeente en politie. Daar ben ik geen uitzondering op. Vele malen heb ik duidelijk gemaakt dat ik weinig heil zie in het huidige drugsbeleid van de burgemeester en dat ik mij zorgen maak over de stijging van het aantal zogenoemde ‘high impact crimes’ (denk aan geweld, inbraak, diefstal en overvallen). Het is gemakkelijk om je mening te geven vanaf de zijlijn, dus ik vond het tijd om eens te zien hoe het er in de praktijk aan toe gaat. Deze ervaringen kan ik dan meenemen in de discussies over het nieuwe veiligheidsbeleid. Maandagavond 18 augustus jl. was het zover; een hele avond mee met de Officier van Dienst bij de politie. 

Na een dag werken kom ik aanfietsen aan de achterzijde van het politiebureau. De agent bij wie ik in zal stappen, staat al bij de auto’s. De agent straalt duidelijk gezag uit door de nieuwe kleding van de politie. De oude kleding van de politie gaf toch wel een suf beeld van agenten achteraf bekeken. 

Eenmaal onderweg raken we aan de praat waarom ik graag een inkijkje wilde bij de politie. De agent (Ron) geeft aan dat hij dacht dat ik vooral vanwege de drugsoverlast een kijkje in de keuken wilde nemen. Daarop geef ik aan dat ik juist geïnteresseerd ben in hoe het er in het algemeen aan toe gaat bij de politie. Tijdens de rit door Maastricht raken we aan de praat over zijn eigen werkzaamheden, de probleemfamilies, drugspanden, drugsrunners, inbraken en veel andere zaken. 

We rijden Wittevrouwenveld binnen en aan de Jumbo rijden we stapvoets voorbij. Ron legt uit dat er in het verleden veel problemen waren en dat bepaalde families gebruik maakten van intimidatie en geweld om er gratis te kunnen winkelen. Het personeel was zo bang dat er nooit aangifte werd gedaan, maar signalen uit de buurt over de uit de hand gelopen situatie in de buurt waren voor burgemeester en politie reden om in te grijpen. De situatie is nu onder controle, maar Ron gaat altijd even langs de Jumbo tijdens zijn ritten. Ik bedenk mij terwijl wij aan de Jumbo voorbij rijden dat dit de kleinigheden zijn die het veiligheidsgevoel van burgers vergroot zonder dat Ron er veel tijd aan hoeft te besteden.

Tijdens de rit wordt het mij steeds duidelijker dat goede en voldoende wijkagenten cruciaal zijn in het verzamelen van informatie, signaleren en voorkomen van incidenten. Door de Nationale politie en de reorganisatie die daarmee gepaard gaat dreigt de capaciteit die beschikbaar is voor wijkagenten in het gedrang te komen. Dat vind ik een zorgelijke zaak. Ik hoop dat de burgemeester en politieleiding hier een oplossing voor weten te vinden. De gemeenteraad moet ervoor zorgen dat er voldoende wijkagenten blijven, door daarover afspraken te laten opnemen in het nieuwe veiligheidsplan.

Ondertussen rijden we door De Heeg. Er komt een melding binnen van skimming op de Vissersmaas (bij ’t Pothuiske). Er is niet direct een andere wagen beschikbaar. Daarop besluit Ron om er snel(!) naar toe te rijden. Skimmers blijven vaak in de buurt van de pinautomaat wachten. In korte tijd weten we aan te komen op de locatie, maar eerst rijden we een stuk door om uit te kijken naar verdachte personen. Dit heeft geen resultaat. De getuigen weten wel een beschrijving te geven van twee mannen die zich verdacht hebben gedragen. 

Tijdens het vervolg van onze rit komen bij het station nog twee jongens tegen die zich verdacht ophouden voor het station. Volgens een medewerker van de NS waren het drugsrunners. Ron wist bijna zeker dat hij beide jongens ergens van herkende. Na het noteren van hun verhaal en hun gegevens rijden we door naar het politiebureau voor een kop koffie en om de gegevens te controleren. Daar komen we een van de andere agenten tegen die net van plan is om naar de cameraruimte te gaan. Ron besluit om na het controleren van de gegevens van de jongens, die overigens bekenden van de politie blijken te zijn, naar de cameraruimte te gaan. Daar weten we in korte tijd beelden te vinden van de twee mannen die beschreven zijn door de getuigen. 

Aan het eind van de dienst maken we nog een rit. Tijdens de rit komt er een melding binnen over een mishandeling van een man door twee mannen bij het station. Snel rijden we naar het station waar ondertussen al twee andere agenten aangekomen zijn. De twee daders zijn er al vandoor, de aangevallen man is helemaal over de rooie en zijn vriendin is erg overstuur. Het blijken Rotterdammers te zijn. De agenten weten de man te kalmeren en op de bus te zetten richting Sittard, aangezien de treinen niet rijden. De agenten vermoeden dat de daders drugsrunners zijn, maar vinden het onduidelijk hoe de onenigheid heeft kunnen ontstaan. 

Ondertussen bedenk ik mij dat dit soort incidenten ervoor zorgt dat burgers zich onveilig voelen en klagen over drugsgerelateerde overlast. Ron denkt op basis van zijn observaties niet dat er meer straathandel is, maar dat deze door het drastisch verminderde aantal drugstoeristen vooral zichtbaarder en soms ook agressiever is geworden. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat het aantal drugsgerelateerde incidenten gegroeid is. Het aantal registraties van drugsgerelateerde incidenten is namelijk flink gestegen sinds de invoering van de ‘wietpas’ en dat cijfer heeft sindsdien geen noemenswaardige daling laten zien.

Na het wachten totdat de bus vertrokken is, rijden we samen met een agente terug naar het bureau. Het is ondertussen na tien uur ’s avonds en de nachtdienst neemt het over. Terwijl ik in de auto zit, denk aan alle indrukken die ik opgedaan heb en de verschillende onderwerpen die ik met Ron heb besproken. Te veel om op te schrijven in mijn blog, maar genoeg om mee te nemen in de politieke discussies van de komende tijd.

Wethouder als scheidsrechter tussen Maasvallei en bewoners Trichterveld

Afgelopen februari zette Maasvallei de bewoners van Trichterveld voor het blok. Tijdens een informatiebijeenkomst werd hen verteld dat gedwongen verhuizingen onvermijdelijk zouden zijn en dat er geen levensloopbestendige sociale huurwoningen gebouwd zouden worden. De aanwezige bewoners maakten hun boosheid kenbaar, maar voelden zich totaal niet gehoord. En betrokken bij de aanpassing van het plan werden ze al helemaal niet. Als aanwezige zei ik daar nog dat het nu tijd was voor een constructieve dialoog met de buurt.

Sindsdien is het duidelijk geworden dat Maasvallei gewoon door is gegaan op de ingeslagen weg  in plaats van te kiezen voor een dialoog met de buurt. Hiermee heeft de corporatie ervoor gekozen om de situatie laten escaleren. Zodat het er op dit moment op lijkt het er op dat er zowel voor als na het presenteren van het plan geen communicatie met de buurt is geweest.

Vanaf de eerste plannen in 2003 ging de buurt er vanuit dat er geen gedwongen verhuizingen zouden plaatsvinden, hetgeen door Maasvallei ettelijke keren nog is bevestigd. Nu ziet de corporatie zich genoodzaakt om deze belofte te verbreken, omdat anders volgens hen de wijk niet vernieuwd kan worden binnen een redelijke termijn. Er zou namelijk een risico bestaan dat een enkeling de verdere vernieuwing van de buurt zou kunnen blokkeren. Het niet nakomen van deze belofte heeft een enorme impact op de buurt als geheel.  Ook met het feit dat individuele bewoners kort voor de informatiebijeenkomst geconfronteerd werden met gedwongen verhuizing als zij niet vrijwillig zouden vertrekken, had door Maasvallei op zijn minst veel zorgvuldiger moeten worden omgegaan. Zelfs projectontwikkelaars zouden de bewoners netter behandeld hebben.

Waar ik mij nog het meest over verbaas is dat de levensloopbestendige sociale huurwoningen worden vervangen door een ander type woningen in de sociale huur. Het is namelijk een buurt met relatief grote groep bewoners op leeftijd. Daarnaast zal de demografische ontwikkeling er toe leiden dat er meer en meer ouderen in Maastricht wonen. Juist daarom is door de gemeente telkens de wens uitgesproken om meer levensloopbestendige woningen te bouwen. En wat doet Maasvallei? Zij kiest ervoor om deze woningen juist te schrappen uit de plannen.

Al met al is het ons wel duidelijk dat het plan van Trichterveld met een tekort van 8 miljoen euro de corporatie noodzaakt om de plannen aan te passen, maar op basis van de stukken die op dit moment tot onze beschikking staan, kan door mij niet geconcludeerd worden dat het plan dat de corporatie heeft voorgesteld het enige mogelijke is. De corporatie heeft onvoldoende gedaan om tot een oplossing te komen die acceptabel is voor de buurt als geheel. Het zijn nu de financiën die de toon zetten en de belangen van huurders en volkshuisvesting worden daaraan ondergeschikt gemaakt.

Ik vind dat de corporatie haar maatschappelijke verantwoordelijkheid moet nemen en de komende weken in gesprek moet gaan met de buurt om tot een aanpassing te komen die voor de buurt acceptabel is. Het vertrouwen van de buurt in Maasvallei is nu op een dieptepunt beland en daarom zal de wethouder moeten bemiddelen tussen bewoners en de corporatie. Dit zou een uitgangspunt kunnen vormen waarbij enerzijds tegemoet gekomen kan worden aan de plannen voor Trichterveld en anderzijds aan bewoners het gewenste maatwerk levert.

Op 10 juni besteedde Hart van Nederland aandacht aan de plannen voor sloop en nieuwbouw in Trichterveld. Klik hier voor het fragment.

Geen toekomst voor Maastricht zonder studenten

Universiteit Maastricht is niet meer uniek. Steeds meer universiteiten geven probleem-gestuurd onderwijs en steeds meer universiteiten worden ook internationaler. Daardoor zal niet alleen de universiteit zich moeten onderscheiden in kwaliteit, maar daarnaast zal de stad zich moeten onderscheiden door goede faciliteiten voor (internationale) studenten. De oproep aan het stadsbestuur van de Universiteit Maastricht om snel actie te ondernemen op dit vlak is daarom terecht.

In de afgelopen twee jaar heb ik mij hard ingezet voor de belangen van studenten in Maastricht. Zo is er een raadsconferentie geweest over ‘student en stad’ op mijn initiatief. Naar aanleiding hiervan heb ik gepleit voor een actieplan ‘student en stad’ met meer aandacht voor het internationale karakter van de studentenpopulatie en die is er in december vorig jaar gekomen. Dat is mooi allemaal, maar het is tijd om verschil te gaan maken door daadwerkelijk de belangrijkste zaken uit het actieplan te gaan uitvoeren. 

Het heeft ondertussen lang genoeg geduurd om een locatie te vinden voor een ‘international students club’. Er wordt al een jaar naar een locatie gezocht, maar zonder resultaat. Terwijl het een belangrijke faciliteit is voor internationale studenten waar ze kunnen feesten en andere activiteiten kunnen organiseren. Op korte termijn moet er daarom een tijdelijke oplossing gevonden worden. Een van de mogelijkheden is de Muziekgieterij, maar dat kan alleen als het stadsbestuur bereid is om de Muziekgieterij een nachtvergunning te geven. Het is tijd om die knoop eindelijk door te hakken.

De informatievoorziening van de gemeente is naar aanleiding van de raadsconferentie stukken verbeterd. De website is overzichtelijker en informatie voor studenten staat op de voorpagina. Alleen zodra studenten andere zaken willen weten dan de top 10 die door de gemeente is opgesteld dan blijft het een hels karwei om informatie te vinden, omdat het verspreid staat over veel verschillende websites. Een internetportaal in het Nederlands en Engels waar directe links staan naar alle websites staan is dé uitkomst om op korte termijn de informatievoorziening voor studenten te verbeteren. 

Op dit moment is het horeca-aanbod, vooral in de nacht, erg eenzijdig in Maastricht. Studenten klagen hierover, omdat er weinig te kiezen valt.  Daarnaast ontstaan er ‘hotspots’ van drukte in de stad, die tot overlast leiden. Alleen door de regels voor openingstijden te versoepelen kan er een breder aanbod van horeca ontstaan en tegelijkertijd de drukte verminderen op de ‘hotspots’. Door een simpele beleidswijziging kan de gemeente dit mogelijk maken. Al is het maar in de vorm van een pilot.   

Het zijn een paar voorbeelden van hoe de gemeente op korte termijn Maastricht studentvriendelijker kan maken. Dit is alleen nog maar het begin, want er is nog veel te bereiken op het gebied van onder andere openbaar vervoer en studentenhuisvesting. Laten we voor dit alles eerst maar eens beginnen met uitdragen dat Maastricht een studentenstad is en dat deze stad niet zonder de universiteit kan. We moeten het zelfs van de daken schreeuwen! 

Foto: Hans van Eijsden