Het aantal betaalbare huurwoningen staat onder druk

Ik maak mij zorgen, want in toenemende mate dreigen er te weinig betaalbare huurwoningen over te blijven in Maastricht. Om dit te voorkomen is nu actie nodig van gemeente en corporaties.

In 2010 waarschuwde het RIGO (Research Instituut Gebouwde Omgeving) tijdens een hoorzitting over volkshuisvesting van de gemeenteraad voor een tekort aan betaalbare huurwoningen. Ze deed dat naar aanleiding van het voornemen van woningcorporatie Servatius om 100 woningen per jaar te gaan verkopen. Sindsdien is Servatius met een ambitieus verkoopprogramma gestart en verkoopt nu een paar honderd woningen per jaar. Tegelijkertijd verkopen ook Maasvallei en Woonpunt in hoog tempo woningen.

In zijn brief van afgelopen december bevestigt wethouder Gerdo van Grootheest dat de waarschuwing van het RIGO inmiddels werkelijkheid is geworden en meldt hij een tekort van 750 betaalbare huurwoningen. Ook de provincie Limburg waarschuwt eind 2014 dat de vraag naar goedkope eengezinswoningen groter is dan het aanbod. Bovendien verwacht de gemeente dat het aantal huishoudens de komende jaren zal toenemen.

En dat heeft gevolgen: in Maastricht groeit de wachtlijst voor een sociale huurwoning.

Dit tekort aan betaalbare huurwoningen is niet alleen ontstaan door het buitensporige verkoopbeleid, maar is ook het gevolg van het verhuurbeleid van de corporaties. De huurverhogingen van de Maastrichtse corporaties zijn aantoonbaar hoger dan het landelijke gemiddelde. En als een woning leegkomt en niet wordt verkocht, wordt een woning met een fors hogere maandhuur aan woningzoekenden aangeboden.

Het is een Maastrichts probleem dat ook veroorzaakt wordt door landelijk beleid, want de ontwikkelingen worden versterkt door de verhuurdersheffing van het kabinet. Dit heeft als gevolg dat alleen al de afgelopen 2 jaar de huren met gemiddeld 9,2% zijn gestegen. Voor de gemiddelde huurder is dat 40 euro per maand! En die stijging zet de komende jaren door.

Wat mij betreft is het 5 over twaalf. Het verkoop- èn huurbeleid van corporaties moet zo snel mogelijk worden veranderd. Daarvoor is wel een wil nodig - bij de corporaties en de gemeente - om dit te doen. En het is mogelijk als de corporaties en de gemeente begrip hebben voor elkaars problemen, elkaar hulp bieden waar mogelijk en het beleid ingrijpend veranderen waar nodig. Ik daag de wethouder en vooral de corporaties uit om met voorstellen te komen hoe het beleid anders kan.

Open brief aan wethouder John Aarts

Beste wethouder Aarts, beste John,

Maastricht presenteert zich graag als een gastvrije én tolerante stad. De gemeente steunt COC Limburg om voorlichting op middelbare scholen en voetbalclubs te geven om zo de acceptatie van LHBT'ers (lesbiennes, homoseksuelen, biseksuelen en transgenders) te bevorderen. Dit jaar wordt ook het landelijke evenement 'Roze Zaterdag' voor de derde keer in Maastricht georganiseerd. Alleen is er helaas op dit moment te weinig aandacht in Maastricht voor de acceptatie van LHBT'ers op de werkvloer. Dat is niet terecht.

Uit onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau ('Seksualiteit en werk', 2013) is gebleken dat 4 op de 10 homoseksuelen, lesbiennes en biseksuelen op hun werk in de kast zitten. Dat is een fors aantal LHBT'ers die zich blijkbaar nog niet veilig genoeg voelen op hun werk. Daarnaast geeft 50% aan dat er op het werk grappen worden gemaakt over homoseksuelen. Dat is een heel herkenbaar beeld, want nog te vaak hoor ik op de werkvloer iemand 'homo' zeggen op het moment dat men zich negatief wil uitlaten over een persoon, terwijl uit hetzelfde onderzoek van het SCP blijkt dat een goed diversiteitsbeleid de werkbeleving, de sociale omgang en het welzijn van alle werknemers - ongeacht hun seksuele oriëntatie - verbetert.

De gemeente zal een voortrekkersrol op zich moeten nemen in het verbeteren van de LHBT-vriendelijkheid van de werkvloer. Er is alleen geen tot weinig informatie over de LHBT-vriendelijkheid van de werkvloer bij gemeenten, ook niet bij de gemeente Maastricht.

Op dit moment is Dutch Government Pride (DGP) - een landelijk platform van LHBT'ers die werkzaam zijn bij de overheid - een onderzoek aan het voorbereiden in samenwerking met de Universiteit Leiden over de LHBT-vriendelijkheid van de werkvloer van gemeenten. De gemeente Amsterdam heeft zijn deelname al toegezegd en de gemeente Maastricht zou zich daar bij moeten aansluiten. Door zich nu aan te sluiten bij het onderzoek kan de gemeente ook een bijdrage leveren aan de opzet van het onderzoek. Daarnaast kan de gemeente het onderzoek laten verbreden naar andere minderheden binnen de ambtelijke organisatie, want iedereen is gebaat bij een goed diversiteitsbeleid binnen de ambtelijke organisatie.

Als de gemeente meedoet aan het onderzoek van DGP en de Universiteit Leiden dan krijgt de gemeente niet alleen een goed beeld over hoe het zijn eigen diversiteitsbeleid kan verbeteren, de gemeente heeft ook een basis om andere werkgevers in Maastricht aan te spreken op hun eigen diversiteitsbeleid. Ik roep het college van Burgemeester en Wethouders dan ook op om mee te doen aan het onderzoek van DGP.

Met vriendelijke groeten,

Antoine van Lune

Burger-niet-raadslid, PvdA-fractie Maastricht

Maastricht student en stad; geen tijd om stil te zitten!

Gisteren is de portal MyMaastricht.nl gelanceerd. Studenten kunnen via de portal informatie vinden over alles van cultuur tot wonen in Maastricht. Maar de portal is niet het enige wat er op het gebied van studentenbeleid gebeurt. Dit jaar worden studentenhuizen extra gecontroleerd op brandveiligheid. Er komt een huurteam om studenten te helpen bij problemen met hun huisbaas. Én de internationale studentenclub krijgt een plaats in de Timmerfabriek. Dit jaar wordt het nieuwe studentenbeleid waar ik voor heb gepleit, werkelijkheid.

De studentenportal, extra controles van studentenhuizen en het huurteam waren al in 2013 onderdeel van mijn actieplan 'student en stad'. In 2013 pleitte ik er daarnaast voor om de internationale studentenclub een plaats te geven in de stad (link). Deze ideeën waren ontstaan na veel gesprekken met studenten en andere inwoners. Nu zijn het de eerste onderdelen van het beleid dat in 2015 gerealiseerd wordt. Het is nog maar het begin van de ontwikkeling van Maastricht als internationale studentenstad. Tijd om stil te zitten is er niet. Er moet nu al nagedacht worden over welke volgende acties prioriteit behoren te hebben.

Het gevaar bestaat dat gemeente, universiteit en andere organisaties gezamenlijk prioriteiten stellen zonder in gesprek te blijven met de inwoners van Maastricht. Het is niet voldoende om als universiteit een discussie te voeren in de universiteitsraad en het is ook niet voldoende als de gemeente een 'stadsronde' organiseert om in gesprek te gaan met de universiteit en andere belanghebbenden. 

De beste ideeën voor de verdere ontwikkeling van Maastricht internationale studentenstad komen van studenten en andere inwoners gezamenlijk. Alleen wanneer verschillende groepen (studenten, sjengen, expats etc.) gezamenlijk de schouders er onder zetten kunnen we van Maastricht als internationale studentenstad een succes maken. 

Er kan niet gewacht worden met het bij elkaar brengen van de verschillende groepen in de stad, dus ik pak de handschoen op om inwoners mee te laten discussiëren over student en stad. In april zal ik samen met studenten een bijeenkomst organiseren over welke volgende stappen nodig zijn om Maastricht internationale studentenstad een succes te maken. Doen jullie mee?!

Ontmoeting met betrokken medewerkers bij Woonpunt

Na het meelopen bij de politie in augustus van dit jaar heb ik de smaak van het een dag stagelopen te pakken. Het is leerzaam en nuttig voor mijn kijk op de onderwerpen die in de gemeenteraad aan de orde (zullen) komen. Ik heb mij voorgenomen voortaan regelmatig bij een organisatie in Maastricht een kijkje in de keuken te nemen. Deze maand was woningcorporatie Woonpunt aan de beurt.

Bij aankomst op het kantoor van Woonpunt aan de Leidenlaan word ik ontvangen door een boomlange man, Eric. Hij is sociaal beheerder en is mijn begeleider in de ochtend. Na een kop koffie en uitleg over het bomvolle programma dat Woonpunt voor mij in gedachten heeft is het tijd voor een rondleiding langs alle afdelingen. Bij de meeste afdelingen is men bezorgd over de impact van de verhuurdersheffing - een heffing die sinds kort door alle woningcorporaties betaald moet worden. En door die verhuurdersheffing worden er minder huurwoningen gebouwd, wordt onderhoud uitgesteld en is er minder geld beschikbaar voor leefbaarheid.

Woningcorporaties kunnen best bezuinigen op hun eigen organisatie, maar dat levert niet voldoende op om te voorkomen dat huurders worden getroffen. Van belang is om de pijn te verzachten voor die huurders. Het is daarom belangrijk dat woningcorporaties die wel investeren in goedkope huurwoningen beloond worden en een korting krijgen op de verhuurdersheffing, zoals PvdA en VVD in de Tweede Kamer hebben voorgesteld. Ik hoop dat deze maatregel snel wordt ingevoerd, dat zal goed gedrag van corporaties stimuleren.

Rond de middag was het tijd om met Denise op pad te gaan. Zij is participatiemedewerker bij Woonpunt. In haar witte Volkswagen-bus gaan we langs bij de huiskamer in Nazareth, de buurtbrӧgk Wyckerpoort en het Werkhuis. Daarnaast brachten wij een bezoek aan een bewoner van de Bauduinstraat. Zij helpt samen met Woonpunt en andere bewoners om het grofvuil bij gezinnen thuis op te ruimen. De gemeente werkt mee door geen kosten in rekening te brengen bij de bewoners, omdat zij een minimum inkomen hebben. Dit simpele initiatief vanuit bewoners dat ondersteund wordt door Woonpunt verbetert de leefbaarheid van de wijk doordat het illegale dumping voorkómt.

Voor mensen met een laag inkomen is het wegbrengen van grofvuil een hele dure bedoeling. Dit werkt illegale dumping en vervuiling van een woning in de hand. Het initiatief in Wittevrouwenveld toont aan dat het anders kan. Niet alleen voor gezinnen met een minimum inkomen in Wittevrouwenveld moet het mogelijk zijn om voor een laag bedrag grofvuil weg te brengen, maar voor alle mensen met een minimum inkomen. Ik vind dat dit onderdeel moet zijn van het armoedebeleid in Maastricht.

Mijn meeloopdag bij Woonpunt werd besloten met een vergadering met vertegenwoordigers van de gemeente Venlo. Zij willen leren van de veilige buurten aanpak in Maastricht. Benno en Angelo zijn samen één grote spraakwaterval. Met veel enthousiasme vertellen zij, vanuit het oogpunt van Woonpunt en hun functie als wijkbeheerder, wat de kracht is van de veilige buurten teams. De samenwerking van professionals van woningcorporaties, Trajekt, politie en handhaving in een zelfsturend team heeft volgens hen echt resultaten geboekt. Toch zijn er zorgen dat de organisaties soms te traag reageren op verzoeken uit de teams. Het succes van een team is ook afhankelijk van het geloof dat de leden van de teams hebben in de aanpak.

Alles horende kwam ik tot de conclusie dat er een nieuwe stap gezet moet worden in de veilige buurten aanpak. Een veilige buurten team moet geen last hebben van de verschillende deelbelangen van gemeente, Trajekt, woningcorporaties of politie. Om dit mogelijk te maken zullen de teams meer bevoegdheden moeten krijgen en een eigen budget. Zo kan er samen met een buurt snel resultaat geboekt worden zonder dat telkens een akkoord van gemeente, Trajekt of politie moet komen.

Woningcorporaties zijn de laatste tijd vaak negatief in het nieuws geweest vanwege allerlei schandalen en debacles. In die berichten wordt vaak vergeten dat veel mensen keihard werken voor de huurders, bijvoorbeeld om ervoor te zorgen dat iedereen betaalbaar en goed kan wonen. Eric, Denise, Benno en Angelo hebben laten zien dat het ondanks alle maatregelen van de regering het nog steeds mogelijk is om het verschil te maken voor huurders. Chapeau!

De gemeente heeft eindelijk een dierenwelzijnsbeleid

Dinsdagavond 24 september 2013 nam de gemeenteraad een motie aan van PvdA/D66 om een dierenwelzijnsbeleid op te zetten. Vandaag, ruim een jaar later, wordt het dierenwelzijnsbeleid eindelijk vastgesteld door de gemeenteraad. Dat is een flinke, zij het wat langzame, stap vooruit voor het dierenwelzijn in Maastricht.

Er komt een fonds voor dieren in nood. Als een dier gewond wordt gevonden, zal de dierenpolitie er voor zorgen dat het dier zo snel mogelijk naar een dierenarts gebracht wordt. Dit betekent een grote vooruitgang voor dieren in nood. Voor burgers is het nu vaak niet duidelijk bij wie ze moeten zijn om te melden dat een dier gewond is. Daarnaast kan het soms lang duren voordat een dier opgehaald wordt, wat leidt tot onnodig lijden van dieren. Met het fonds voor dieren in nood wordt dit opgelost. Dus als je een dier in nood vindt bel dan 144!

Bij veel mensen met een krappe beurs schiet het chippen van hond of kat er vaak snel bij in. Als een hond of kat niet meer thuiskomt, dan is het onmogelijk voor de opvang om te achterhalen wie de eigenaar van het dier is en moet een hond of kat onnodig lang in het asiel blijven. Er komt daarom een actie voor minima om hun huisdieren gratis te laten chippen. Zo kan een hond of kat weer snel naar zijn baasje en blijven de kosten van de opvang beperkt.

Maar er kan ook nog wel wat verbeterd worden. Volgens de regels is het nu niet toegestaan om stallen om te schuilen te plaatsen in het gebied rondom de Sint Pietersberg. Dit zou namelijk het landschappelijk beeld verstoren. Dat mag geen argument zijn om geen schuilstallen te plaatsen voor dieren. Er moet een standaardontwerp voor schuilstallen komen die past bij de omgeving van de Sint Pietersberg en dieren voldoende bescherming biedt. Als daar regels voor aangepast moeten worden dan moet daar niet moeilijk over gedaan worden. Gelukkig heeft de wethouder toegezegd om een oplossing te zoeken.

Belangrijk is dat er actief gecommuniceerd gaat worden over het dierenwelzijnsbeleid in Maastricht. Zo kunnen burgers geïnformeerd worden over het chippen van huisdieren, de opvang van dieren en tal van andere zaken. Het optuigen van nieuw beleid heeft namelijk weinig zin als burgers er niet vanaf weten.

Ik ben trots op Maastricht dat vanaf vandaag een dierenwelzijnsbeleid heeft dat het welzijn van het dier voorop stelt. Al moet er dan nog wel snel een oplossing voor schuilstallen gevonden worden. Ik heb mij meer dan een jaar geleden ingezet voor dierenwelzijn en dat zal ik de komende tijd blijven doen.

Investeren in duurzame sociale huurwoningen!

Deze week wordt in de gemeenteraad de begroting voor 2015 besproken. Hierin wordt 800.000 euro beschikbaar gesteld voor duurzaamheid. Waar in vorige periodes nog amper geld beschikbaar was om in duurzaamheid te investeren wordt dat nu wel gedaan. Alleen kan het college van burgemeester en wethouders nog niet aangeven waar het geld dan precies in geïnvesteerd wordt. Een gemiste kans!

Het is bekend dat sociale huurwoningen niet tot de meest energiezuinige woningen van de stad behoren. Op de website van het woningburo is niet duidelijk welk energielabel de woningen hebben en als er al van een energielabel sprake is, is het vaak energielabel E. Dat betekent dat de energielasten van deze woningen relatief hoog zijn. En dat betekent weer dat juist de huurders met de kleinste portemonnee het hardst getroffen worden door een stijging van de energieprijzen en dat juist zij onevenredig veel geld kwijt zijn aan hun energielasten.

In het Nationale Energie Akkoord is afgesproken dat er 400 miljoen euro beschikbaar is om huurwoningen in Nederland duurzamer te maken. Dit geld is bedoeld voor woningcorporaties en andere verhuurders om maatregelen te nemen die sociale huurwoningen energiezuiniger te maken. En deze maatregelen zijn echt niet ingewikkeld, denk aan betere isolatie, slimme meters, zonnepanelen, zonnewarmteboilers etc. Er kan op heel veel manieren, groot en klein, een bijdrage geleverd worden aan duurzamere woningen.

Nu het college van burgemeester en wethouders 800.000 euro beschikbaar wilt stellen voor duurzaamheid is het een ideale kans om een substantieel deel hiervan te koppelen aan de investeringen die de corporaties kunnen doen met het budget uit het Nationale Energie Akkoord. Op deze manier kunnen er zoveel mogelijk sociale huurwoningen een stuk energiezuiniger gemaakt worden. Ik roep dan ook de gemeente op om deze kans niet te laten liggen!

Een zomeravondstage bij de politie

Veiligheid is een ‘hot item’ in Maastricht. Iedereen vindt het belangrijk en iedereen heeft een mening over het veiligheids- en drugsbeleid van de gemeente en politie. Daar ben ik geen uitzondering op. Vele malen heb ik duidelijk gemaakt dat ik weinig heil zie in het huidige drugsbeleid van de burgemeester en dat ik mij zorgen maak over de stijging van het aantal zogenoemde ‘high impact crimes’ (denk aan geweld, inbraak, diefstal en overvallen). Het is gemakkelijk om je mening te geven vanaf de zijlijn, dus ik vond het tijd om eens te zien hoe het er in de praktijk aan toe gaat. Deze ervaringen kan ik dan meenemen in de discussies over het nieuwe veiligheidsbeleid. Maandagavond 18 augustus jl. was het zover; een hele avond mee met de Officier van Dienst bij de politie. 

Na een dag werken kom ik aanfietsen aan de achterzijde van het politiebureau. De agent bij wie ik in zal stappen, staat al bij de auto’s. De agent straalt duidelijk gezag uit door de nieuwe kleding van de politie. De oude kleding van de politie gaf toch wel een suf beeld van agenten achteraf bekeken. 

Eenmaal onderweg raken we aan de praat waarom ik graag een inkijkje wilde bij de politie. De agent (Ron) geeft aan dat hij dacht dat ik vooral vanwege de drugsoverlast een kijkje in de keuken wilde nemen. Daarop geef ik aan dat ik juist geïnteresseerd ben in hoe het er in het algemeen aan toe gaat bij de politie. Tijdens de rit door Maastricht raken we aan de praat over zijn eigen werkzaamheden, de probleemfamilies, drugspanden, drugsrunners, inbraken en veel andere zaken. 

We rijden Wittevrouwenveld binnen en aan de Jumbo rijden we stapvoets voorbij. Ron legt uit dat er in het verleden veel problemen waren en dat bepaalde families gebruik maakten van intimidatie en geweld om er gratis te kunnen winkelen. Het personeel was zo bang dat er nooit aangifte werd gedaan, maar signalen uit de buurt over de uit de hand gelopen situatie in de buurt waren voor burgemeester en politie reden om in te grijpen. De situatie is nu onder controle, maar Ron gaat altijd even langs de Jumbo tijdens zijn ritten. Ik bedenk mij terwijl wij aan de Jumbo voorbij rijden dat dit de kleinigheden zijn die het veiligheidsgevoel van burgers vergroot zonder dat Ron er veel tijd aan hoeft te besteden.

Tijdens de rit wordt het mij steeds duidelijker dat goede en voldoende wijkagenten cruciaal zijn in het verzamelen van informatie, signaleren en voorkomen van incidenten. Door de Nationale politie en de reorganisatie die daarmee gepaard gaat dreigt de capaciteit die beschikbaar is voor wijkagenten in het gedrang te komen. Dat vind ik een zorgelijke zaak. Ik hoop dat de burgemeester en politieleiding hier een oplossing voor weten te vinden. De gemeenteraad moet ervoor zorgen dat er voldoende wijkagenten blijven, door daarover afspraken te laten opnemen in het nieuwe veiligheidsplan.

Ondertussen rijden we door De Heeg. Er komt een melding binnen van skimming op de Vissersmaas (bij ’t Pothuiske). Er is niet direct een andere wagen beschikbaar. Daarop besluit Ron om er snel(!) naar toe te rijden. Skimmers blijven vaak in de buurt van de pinautomaat wachten. In korte tijd weten we aan te komen op de locatie, maar eerst rijden we een stuk door om uit te kijken naar verdachte personen. Dit heeft geen resultaat. De getuigen weten wel een beschrijving te geven van twee mannen die zich verdacht hebben gedragen. 

Tijdens het vervolg van onze rit komen bij het station nog twee jongens tegen die zich verdacht ophouden voor het station. Volgens een medewerker van de NS waren het drugsrunners. Ron wist bijna zeker dat hij beide jongens ergens van herkende. Na het noteren van hun verhaal en hun gegevens rijden we door naar het politiebureau voor een kop koffie en om de gegevens te controleren. Daar komen we een van de andere agenten tegen die net van plan is om naar de cameraruimte te gaan. Ron besluit om na het controleren van de gegevens van de jongens, die overigens bekenden van de politie blijken te zijn, naar de cameraruimte te gaan. Daar weten we in korte tijd beelden te vinden van de twee mannen die beschreven zijn door de getuigen. 

Aan het eind van de dienst maken we nog een rit. Tijdens de rit komt er een melding binnen over een mishandeling van een man door twee mannen bij het station. Snel rijden we naar het station waar ondertussen al twee andere agenten aangekomen zijn. De twee daders zijn er al vandoor, de aangevallen man is helemaal over de rooie en zijn vriendin is erg overstuur. Het blijken Rotterdammers te zijn. De agenten weten de man te kalmeren en op de bus te zetten richting Sittard, aangezien de treinen niet rijden. De agenten vermoeden dat de daders drugsrunners zijn, maar vinden het onduidelijk hoe de onenigheid heeft kunnen ontstaan. 

Ondertussen bedenk ik mij dat dit soort incidenten ervoor zorgt dat burgers zich onveilig voelen en klagen over drugsgerelateerde overlast. Ron denkt op basis van zijn observaties niet dat er meer straathandel is, maar dat deze door het drastisch verminderde aantal drugstoeristen vooral zichtbaarder en soms ook agressiever is geworden. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat het aantal drugsgerelateerde incidenten gegroeid is. Het aantal registraties van drugsgerelateerde incidenten is namelijk flink gestegen sinds de invoering van de ‘wietpas’ en dat cijfer heeft sindsdien geen noemenswaardige daling laten zien.

Na het wachten totdat de bus vertrokken is, rijden we samen met een agente terug naar het bureau. Het is ondertussen na tien uur ’s avonds en de nachtdienst neemt het over. Terwijl ik in de auto zit, denk aan alle indrukken die ik opgedaan heb en de verschillende onderwerpen die ik met Ron heb besproken. Te veel om op te schrijven in mijn blog, maar genoeg om mee te nemen in de politieke discussies van de komende tijd.